در فیلم مذکور میز و صندلی برای نماز خواندن موسوی گذاشته شده و او بخش‌هایی از نمازش را نشسته می‌خواند در حالی که سه نفری که به او اقتدا کرده‌اند، نمازشان را ایستاده می‌خوانند و در فقه شیعه اقتدای ایستاده به نشسته صحیح نیست. موسوی در دهه ۶۰ گفته بود که مقلد امام خمینی است و حضرت امام چنین اقتدایی را درست نمی‌دانند.

این البته تنها ایراد فیلم نماز مذکور نیست. در صف نماز جوانی حضور دارد که نمازش را با یک سجده می‌خواند و بعد هم با شکستن نماز شروع به صحبت با نفر کناری می‌کند! روی فیلم هم صدای اذان می‌آید که معلوم نیست به افق کجاست؛ چه آنکه موسوی و مأمومینش در حال خواندن نماز هستند و این یعنی اذان قبلاً گفته شده است!

اشکالات موجود در فیلم نشان از یک سناریوی ضعیف و اجرای ضعیف‌تر برای تحت تأثیر قرار دادن افکار عمومی و ایجاد حس همدلی و همراهی با موسوی دارد، اما وقتی حتی از اجرای یک نماز ساده برنمی‌آیند، یعنی آن‌قدر در سیاست و بازی‌های سیاسی غرق شده‌اند که امور روزانه را هم از خاطر برده‌اند.