محمد نفریه در دومین روز از کنفرانس ملی کودکان دارای معلولیت در سالن تلاش افزود: ۱۵درصد کودکان بی سرپرست و بدسرپرست تحت پوشش بهزیستی که به فرزندخواندگی می روند به نوعی معلولیت دارند.

وی تصریح کرد: ۲۰ درصد کودکان بدسرپرست و بی سرپرست که در مراکز شبانه روزی و شبه خانواده بهزیستی نگهداری می شوند نیز دارای معلولیت هستند.

وی اضافه کرد: با حوزه توانبخشی بهزیستی تفاهمنامه داریم تا حد امکان کودکان دارای معلولیت در کنار سایر کودکان عادی در مراکز نگهداری شوند.

مدیرکل امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی کشور اظهار داشت: برای مراقبت مشارکتی یعنی نگهداری موقت کودکان بی سرپرست و بدسرپرست تحت پوشش این سازمان، کودکان دارای معلولیت از گروه های هدف اصلی ما هستند و در این بخش نیز ۲۰ درصد کودکانی که به امین موقت سپرده می شوند، دارای معلولیت -حتی فلج مغزی- هستند.

نفریه در ادامه برنامه های مراقبتی کودکان بی سرپرست و بدسرپرست را شامل برنامه های مراقبت در خانواده زیستی، مراقبت در خانواده جایگزین و مراقبت در مراکز شبانه روزی عنوان کرد و گفت: تا حد ممکن تلاش می شود کودکان معلول در کنار سایر کودکان سالم نگاه داشته شوند.

وی افزود: کودکان در صورت فوت تنها سرپرست یا دو سرپرست یا عدم صلاحیت اخلاقی پدر، مادر، جد پدری، وصی منصوب از سوی ولی قهری و همچنین در صورت شناخته نشدن تنها سرپرست یا هر دو سرپرست، تحت پوشش بهزیستی قرار می گیرد.

نفریه خاطرنشان کرد: ماده ۲۳ کنوانسیون حقوق کودک به طور مستقیم به کودک دارای معلولیت اشاره می کند که اشکالاتی دارد از آن جمله برای آنکه اغلب کشورها به آن بپیوندند، کلی است و فقط دو کشور شامل آمریکا و سومالی به آن نپیوسته اند.

وی ادامه داد: این کنوانسیون نوآوری نداشته و الزامی هم برای اجرای آن وجود ندارد؛ ایران این کنواسیون را در سال ۱۳۶۲ با حق تحفظ امضا کرد و در سال ۱۳۷۲ به تصویب رسید.

مدیرکل امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی کشور گفت: حق داشتن هویت، تامین خوراک مناسب، حق داشتن خانواده، حق تحصیل، حق تفریح و بازی و حق فکر کردن و آزادی تفکر از جمله مصادیق حقوق کودک است.

نفریه افزود: منظور از کودک با نیاز ویژه، کودکی است که به امکانات و تدابیر ویژه نیاز دارد. کودکان دارای اختلال اوتیسم و یادگیری از جمله این کودکان به شمار می روند.

وی در ادامه به تعریف واژه «کودک» پرداخت و گفت: ماده یک کنوانسیون جهانی حقوق کودک مقرر کرده که تمام افراد کمتر از ۱۸ سال کودک هستند مگر آنکه طبق قانون قابل اجرا نباشد. در ایران نیز به تبعیت از ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی، کسی کودک تلقی می شود که بالغ نشده است. این سن برای پسران ۱۵ سال و برای دختران ۹ سال تعیین شده است.