در خیلی از سالن ها هستند.به خصوص در سالن های رزمی.زنانی محجبه،نسبتا مسن و چادر به سر.یک تسبیح به دور گردن شان است و تسبیحی دیگر در دست.هر ورزشکار ایرانی که مسابقه می دهد فریاد می زنند"ایران".اندونزیایی هستند اما این طور که از شواهد پیداست عشق ایران.دلیلش را کسی نمی داند اما دیشب در سالن ووشو حسابی بچه های ایران را تشویق می کردند.الهه منصوریان،شهربانو منصوریان،فرود ظفری،عرفان آهنگری و محسن محمد سیفی.هر ۵ ووشو کار ایران که مقابل حریفان شان پیروز شدند این زنان تسبیح به دست بی نهایت خوشحالی می کردند.انشاالله انشاالله می گفتند،دستان شان رو به آسمان و "شکرا شکرا".پس از پایان مسابقات ووشو می خواستیم با آنها همکلام شویم.اما زبان انگلیسی نمی دانستند و کسی هم کنارشان نبود تا حرف ها را به آنها انتقال بدهد.یکی از این زنان وقتی فهمید ایرانی هستیم فقط این واکنش را نشان داد:«الله شکر.»