سردار حسین دهقان گفتگوی مشروحی با خبرگزاری خبرآنلاین به سوالات مختلفی درباره چرایی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ پاسخ گفت. بخشی از این گفتگو را در ادامه بخوانید.

اگر جنگ ادامه می یافت چه اتفاقی می افتاد؟
من نه پیشگو هستم و نه از عوالم غیب خبر دارم. نمی دانم.

امام با علم جنگ را تمام کردند یا با تحلیل؟
هر دو. واقعیت هایی که در درون کشور و آنچه در پیرامون ما وجود داشت و در جامعه می گذشت، الزام آور بود.

در سالهای اخیر شاهد دعواهای سیاسی هستیم و گفته می شود دولت وقت پای کار جنگ نبود، به همین دلیل قطعنامه را پذیرفتیم.
دوستان نظامی این حرف را می زدند. ولی سوال این است که یک جامعه گرسنه هم پای جنگ می ایستد؟ یک جامعه ناامن می تواند جنگ کند؟ باید مردم را حفظ و تغذیه، سوخت و سازشان تأمین کنیم. مملکت باید سرپا باشد و جنگید. نفت که به آن صورت صادر نمی کردیم، قیمت نفت هم که تقریبا با هزینه اکتشاف و استخراج و صادراتش برابر می کرد. چه منبع درآمدی داشتیم که می خواستیم مردم را اداره کنیم؟ طبیعی است که بیاییم بگوییم صدام خودش هم رئیس دولت بود و هم فرمانده جنگ بود و هم با روحیاتی که داشت کشور را بسیج کرده بود. برای صدام چه محدودیتی ایجاد کردند؟ یک) در دسترسی منابع، دو)در اختیار گرفتن تجهیزات و سه) در فشار آوردن و نابود کردن ملتش و قتل عام. یکی گفت صدام ملت را به زور سرنیزه به جبهه می فرستد یا هرکس تمرد کند از وزیر دفاعش بگیر تا بقیه را با تیر می زند؟ حالا یک نفر در خیابان ما تصادف کند و سرش به جدول بخورد می گویند حقوق بشر در ایران نقض شده است. ما بعضی وقتها فکر می کنیم همه چیز در اختیار ما بوده است.