بخشهایی از اظهارات او را می خوانید:

*در سال ۱۳۷۶ به طور مشخص رزمندگان جبهه‌های مقاومت سپاهی و بسیجی کنار یکدیگر آمدند و تصمیم گرفتند برای این هیأت ستاد مرکزی در تهران بنا کنند تا این هیئت‌ها منسجم‌تر و هماهنگ‌تر یک برنامه و یک هدف مقدسی را پیش ببرند. بنا به ضرورت و کسب رهنمود‌های مقام معظم رهبری وقت دیداری را از ایشان گرفتیم تا برنامه‌ای هدفمند برای هیئت رزمندگان اسلام داشته باشیم. ایشان در آن زمان به ما فرمودند: «خیلی خوب است که هیئت رزمندگان خودجوش و به صورت مردمی اداره شود، و وابسته به نهاد و یا سازمانی نباشد. حتی سپاه.» البته در آن زمان بیشترین تشکیل دهندگان هیئت رزمندگان اسلام سرداران سپاه و بسیجیان بودند، ولیکن تاکید حضرت آقا در اداره مردمی هیئت رزمندگان اسلام بود.

 

*امروز هم باید بگویم که هیئت رزمندگان اسلام، هیچ وابستگی به سازمان و یا ارگانی بخصوص سپاه ندارد، البته ما همیشه از سمت ارگان‌ها در برپایی مراسم‌ها حمایت می‌شویم که در این بین بیشترین تعامل و حمایت‌ها از جانب سپاه اسلامی بوده است.

 

 

*هیئت رزمندگان اسلام، از یک هیئت امنأی ۱۵ نفره و هیئت مدیره ۷ نفره تشکیل شده است که هر ۱۵ روز یکبار به منظور اداره برنامه‌ها و مراسمات جلسه‌ای شکل می‌گیرد. بنده حقیر هم هر دو سال یکبار با رای گیری بین اعضای هیئت مدیره و امنأ به مدیرعاملی این نهاد منصوب شده‌ام و این نیست که من از سمت نهادی یا سپاه منصوب شوم.

 

 

 

*بزرگترین آسیب این است که ما آسیب‌های جامعه مداحی را زیاد بدانیم. البته جامعه مداحان به دلیل حساسیت و ضریب نفوذش در جامعه است که ما فکر می‌کنیم آسیب در آن زیاد است، اما اگر شما دیگر اقشار و صنوف جامعه را هم مشاهده کنید، آن‌ها نیز آسیب زیاد دارند، منتها آن حساسیتی که مردم نسبت مداحان و روحانیت دارد ویژه‌تر است. این دو قشر خیلی باید بیشتر مراقب اعمال و رفتارشان باشند، لذا زیر ذرهبین هستند و کوچکترین آسیب از سمت آن‌ها در جامعه نمود پیدا می‌کند .

 

 

 

* ما مداحان بسیار خوب، صاحب نفس کم نداریم، اما، چون بازار شلوغ شده دیگردیده نمی‌شوند. ما امثال حاج ماشاالله عابدی، مهدی سماواتی هنوز زیاد داریم، ولی الان حجم و تعداد مداحان بالا رفته و در مقابلش هجمه دشمن هم زیاد شده است. ما الان سرمایه گذاری و آموزشی که برای تربیت مداحان و شعرا و جوانتر‌ها داریم بسیار ضعیف و غیرقابل مقایسه است.

 

 

 

 

*صله گرفتن در حد معمول و معقول اشکالی ندارد و آن بانی هیئت و مراسم باید برای مداح خود صله‌ای در خور شأن و معقول در نظر بگیرد. ولی اینکه مداح یا سخنران خودش مبلغ و نوع صله را مشخص کند و شماره کارت بانکی بدهد این کار بسیار ناپسندی است و ما محکوم می‌کنیم و خودمان هم سعی می‌کنیم از این مداحان و سخنرانان استفاده نکنیم. البته برخلاف آنچه که در جامعه شایعه کردند ما صله‌ای که نسبت به سایر هیئت‌ها می‌دهیم، بسیار صله محدود است. مثلا مداح و سخنرانی که در تهران به طور معمول دو تا سه میلیون تومان به آن می‌دهند ما حداکثر ۵۰۰ تومان برای آن‌ها درنظر می‌گیریم.

 

*در جایی بانی هیئت با رغبت و علاقه آن صله را اهدا می‌کند، که اشکالی ندارد و نوش جان آن سخنران و مداح، اما یک وقتی برای حضور در مراسم آن مداح و سخنران مبلغی را طی می‌کند که کاری بسیار زشت و ناپسند است، این را فقط من نمی‌گویم، بلکه همه علما، بزرگان و به طور مشخص دفتر مقام معظم رهبری هم نظرشان این است.

 

*همچنین خیلی از اعداد و ارقامی هم که در جامعه بیان می‌شود، دروغ است و بعضی از مداحان عزیز مثل حاج منصور ارضی، محمد رضا طاهری، حاج حسین سازور هیچ پول یا صله‌ای را برای خواندنشان دریافت نمی‌کنند.