محسن جلال‌پور، رییس سابق اتاق بازرگانی ایران در یادداشتی در کانال تلگرامی خود نوشت: «بیدار بودم و داشتم اخبار را مرور می‌کردم. یک آن احساس کردم زمین زیر پایم دارد می‌لرزد. احساس کردم سقف دور سرم می‌چرخد. دیدم لوستر دارد تکان می‌خورد. آن‌قدر سریع بود که در لحظه وقوع، فرصت خروج از اتاق را نداشتم.

از خانه بیرون آمدیم. مردم هم بیرون آمدند. به فاصله چند دقیقه از وقوع زلزله، تلفن‌ها از داخل و خارج شروع شد. هنوز این یکی تمام نشده بود، باید به آن یکی جواب می‌دادم. در این میان با دوستان مطلعم تماس گرفتم. گفتند مرکز زمین‌لرزه، حوالی هجدک بوده و شکر خدا، آسیب جانی نداشته اما چند خانه و تاسیسات دولتی آسیب دیده‌اند.

خدا را شکر می‌کنم، اما واقعا تکان‌دهنده است. زمین‌لرزه در هر گوشه‌ای از این خاک کهن، می‌تواند فاجعه‌ای به دنبال داشته‌ باشد. هربار که زمین می‌لرزد، باید انتظار خرابی و تلفات داشته باشیم.

هنوز هموطنان کرمانشاهی، لباس عزای عزیران از دست رفته را تن خارج نکرده‌اند که زمین لرزه‌ای اندازه زمین لرزه بم در کرمان رخ می‌دهد.

زلزله می‌آید و می‌رود اما تدبیر ما تکان نمی‌خورد. هیچ زحمتی به خود نمی‌دهیم. ما باید به واسطه این‌که در کانون زمین‌لرزه‌های بزرگ خاورمیانه قرار داریم، در سریع‌ترین زمان ممکن خانه‌هایمان را مستحکم کنیم. باید سرسختانه‌ترین استانداردها را داشته باشیم. قوانین‌مان باید بازنگری شوند و رویه‌هایمان باید تغییر کند.

باید بهترین مراکز لرزه‌نگاری، بزرگ‌ترین مراکز تحقیق و پژوهش، بهترین روش‌های امدادی، پیشرفته‌ترین تجهیزات و... را در اختیار داشته باشیم، اما نداریم و نمی‌خواهیم داشته باشیم.

دوستی می‌گفت ما مردمان سوگواری پس از حادثه هستیم.»