از جمله نسبت‌هایی که به توانایی بازپرداخت دیون شرکت می‌پردازد، نسبت پوشش بهره است. این نسبت نشان می‌دهد یک شرکت چقدر احتمال دارد در بازپرداخت هزینه بهره خود دچار مشکل شود (یا نشود). نسبت بهره از تقسیم «سود قبل از بهره و مالیات» به «هزینه بهره» محاسبه می‌شود. هر چه این نسبت بزرگ‌تر باشد، احتمال اینکه شرکت نتواند هزینه بهره خود را بپردازد، کمتر است.

نسبت بعدی، نسبت پوشش بهره ثابت است. این نسبت نیز توانایی شرکت در پرداخت دیون را بررسی می‌کند. این نسبت از تقسیم «مجموع هزینه اجاره و سود قبل از بهره و مالیات» بر «مجموع هزینه اجاره و هزینه بهره» به دست می‌آید. در این فرمول نسبت به فرمول قبل، هزینه اجاره به صورت و مخرج اضافه شده است. اگر هزینه اجاره در این فرمول بسیار بالا باشد، منجر به کوچک شدن این نسبت می‌شود (زیرا  رشد مخرج بیشتر از رشد صورت خواهد بود). این نسبت برای مجموعه‌هایی که دارایی‌های اجاره‌ای زیادی دارند، بسیار کاربردی است. زیرا چنین شرکت‌هایی، علاوه بر داشتن هزینه مهمی مانند هزینه بهره، همواره با هزینه اجاره نیز که هزینه قابل توجهی است، مواجه هستند.

 

این مطلب برایم مفید است
6 نفر این پست را پسندیده اند