اگر فیلم نوجوانانه بسازید و به خصوص اگر نگاهتان یک مقدار از نظر فرهنگی با نگاه مرسوم متفاوت باشد، تنها می‌مانید. فیلم‌های نوجوان ما در بهترین حالت، نمایش‌دهنده آداب هستند. آدابی مثل اینکه حرف پدر و مادر را گوش دهید، درس خود را خوب بخوانید، راستگو باشید و... کمتر فیلمی پیدا می‌شود که هدف بزرگ نشان دهد، رویا بسازد و از یک آرمان حرف بزند و بچه‌ها را به مبارزه دعوت کند. این نوع فیلم‌ها معمولا در فضای سینما مهجور هستند.  ما این بازیگران را از مساجد و گروه‌های سرود کشف کردیم. مثلا بازیگر نقش علیرضا که اهل افغانستان اما بزرگ‌شده ایران است از یک کلاس قصه‌نویسی در فرهنگسرایی در جنوب تهران پیدا شد. خرداد و تیر سال ۹۷ هر روز با این بچه‌ها تمرین کردیم. اصلا هم روش ما روش نابازیگر نبود. یعنی جوری با آنها کار کردیم که در موقعیت‌های مختلف، مثل بازیگر حرفه‌ای عمل کنند. دو هفته آخر، کار تمرین را به روزی ۱۰ ساعت رساندیم. حتی برخی شب‌ها به پیاده‌روی در جنگل می‌رفتیم. کارهایی که باعث شد بچه‌ها آماده شوند. نتیجه‌اش هم این شد که جایزه بهترین بازیگر هم به این فیلم برسد.

منطقه پرواز ممنوع

این مطلب برایم مفید است
1 نفر این پست را پسندیده اند