در میان آثار نمایشگاه آثاری هست که شکل اعتراضی دارند و مسائل اجتماعی را به‌صورت واضح به تصور کشیده‌اند. بعضی از کارها هم سمبلیک هستند، یعنی از آدم‌هایی که امروزه در جامعه زندگی می‌کنند به‌عنوان نماد استفاده شده است. یکی از آثاری که خود من در نمایشگاه گذاشته‌ام اثری است که در آن انسان امروزی را به چالش کشیده‌ام.  کارها قرار بود مضمونی داشته باشد که با زندگی امروز که شب می‌خوابیم و صبح بیدار می‌شویم و می‌بینیم همه‌چیز تغییر کرده است و هیچ‌چیز توجیه عقلانی، توجیه اقتصادی، معنوی و... ندارد، مرتبط باشد. جالب است که ما به این وضعیت عادت کرده‌ایم و دیگر نسبت به آن واکنشی نداریم. این نامتعارف بودن چیزی است که ما در ایران آن را زیست می‌کنیم و دلمان می‌خواست بیشتر در این فضا کار کنیم. آثار نمایشگاه کم‌کم رنگ و بوی اجتماعی‌تر به خود گرفت و از نظر شکل بیشتر شبیه مکاتب سوررئالیستی شد.  نکته: نمایشگاه «آنچه از بین می‌رود، هست»  تا چهارم اسفند در گالری آوای هنر به نشانی خیابان فرشته، خیابان بوسنی و هرزگوین، بن‌بست پناهی، پلاک یک میزبان هنردوستان است.

این مطلب برایم مفید است
1 نفر این پست را پسندیده اند