چند صدایی با هویت ملی

در باند اول این آلبوم چند صدایی با ویژگی‌های موسیقی ایرانی شنیده می‌شود و دارای فرم ادواری است. همچنین در باند دوم که روی شعر حافظ خوانده شده به آواز‌خوانی توجه شده است .باند سوم ریتم‌های پیچیده دارد و در قسمت آواز ریتم هفت ضربی است. در باند چهارم که‌«چشم‌ بی‌خواب» نام دارد  سازها به ترتیب به‌صورت ریتمیک زیر صدای خواننده وارد می‌شوند و مدل آن هم معاصر و هم سنتی است. باند پنجم که باز هم در آن از شعر حافظ استفاده شده است خیلی زیباست و جواب‌های ارکستر نیز برعکس موسیقی سنتی ماست و جایگاه واضحی دارد. در باند ششم تکنوازی کمانچه آلتو را گوش دادم و مقداری هم گریه کردم؛ چون به یاد پدرم افتادم. در باند هفتم از شعر هوشنگ ابتهاج استفاده شده است. این بخش با ریتم ۱۰ ضربی شروع می‌شود و باز هم چند صدایی با هویت ملی به گوش می‌رسد.  باند هشتم که شعر باباطاهر و کدکنی است، تک‌نوازی تار در آن و احساس آن بسیار زیبا بود و باز هم مرا دگرگون کرد. قطعه نهم این آلبوم نیز روی شعر حسین منزوی ساخته شده است.

این آلبوم اشعار زیبا و پرمحتوا از قدیم تا معاصر دارد و به‌کارگیری ریتم‌های بسیار متنوع و پیچیده. همچنین دارای بست و گسترش حالاتی از موسیقی نواحی است. استفاده درست از چند صدایی با هویت ملی، اجرای تکنوازی‌های پرتکنیک و توجه به آوازخوانی بداهه با شیوه‌ای جدید از ویژگی‌های مهم این اثر به حساب می‌آید.

 

 

این مطلب برایم مفید است