آیا تنوع در ژانرها و آدم‌ها و چهره‌های جدید یک تهدید برای ذائقه مخاطبان است یا صرفا فرصت بیشتری است برای انتخاب گسترده‌تر و متنوع‌تر مخاطب؟ و اینکه اگر در زمینه فرهنگ و ادب طی دهه‌های گذشته با نگاهی متفاوت و با نگرش اقتصادی بیشتر عمل می‌کردیم و به تبلیغات و برندسازی اهمیت بیشتری می‌دادیم، آیا امروز وضع اقتصاد فرهنگ و هنر و میزان استقبال مخاطب متفاوت نبود؟