پس از ساخت چند اسکلت آهو، از آنها به‌عنوان متریال کار خود استفاده کردم و افرادی از جزیره هرمز را به‌عنوان پرسوناژهایی اضافه کردم که نماد مرگ هستند. این آدم‌ها ترکیبی از خودشان و فرشته مرگ هستند که یکی از این افراد خالو عباس، نوازنده مطرح هرمز است که کفن به تن دارد و نی‌جفتی می‌نوازد. در تمام تابلوها نگاه هیچ‌کس به سمت مقابل نیست و همه به سمت بالا می‌نگرند یا چشم آنها بسته است. حتی سه نفر از آنها نابینا هستند. تمام این افراد به نظر مدهوش و سحر‌زده می‌رسند. همه این افراد کفن‌هایی به تن دارند که روی آنها دعای جوشن کبیر به رنگ طلایی نوشته شده است و در هماهنگی با رنگ طلایی آهوها است. رنگ طلایی آهوها به دلیل آن است که وجهی اسطوره‌ای در آنها ایجاد کنم. مرگ، حقیقتی نهفته است که مانند طلا زنگار نمی‌بندد و همیشه تازه می‌ماند.

در سه تابلوی پانوراما، اسکلت آهوان را می‌بینیم که در مناظر هرمز قرار دارند. این لشگر مرگ است که به طبیعت زده و همه فضا، طبیعت، حیوانات و... را دربرگرفته است. همچنین در یک مانیتور عکس‌هایی از پشت صحنه دو تابلوی «فرشته فناکننده» و «برزخ» به نمایش درمی‌آید تا بیننده با روند کار بیشتر آشنا شود. اصولا در زمان کار، واقعیت موجود و حس و حال آن موقعیت برای من اهمیت زیادی دارد. با دیدن این تصاویر مخاطب متوجه می‌شود که اسکلت‌ها واقعی هستند و کارهای من برگرفته از یک اصالت واقعی است. این مجموعه سومین کار من بر اساس جزیره هرمز است و همیشه یک اتفاق یا مصیبت در محیط باعث شده آن را به‌عنوان موضوع کارم انتخاب کنم و پس از پرورش دادن، نمایش دهم.حدود ۷۰ درصد از هر مجسمه از استخوان تشکیل شده است، اما مس متریال اصلی است که مانند پوششی روی استخوان‌ها قرار گرفته و آنها را محکم و ماندگار می‌کند. اسکلت‌ها با جزئیات کامل ساخته شده‌اند و به همین دلیل ساخت آنها زمان زیادی لازم داشت.این نمایشگاه تا ۱۱ دی در گالری اعتماد به نشانی خیابان هفت‌تیر، مفتح جنوبی، بن‌بست شیرودی، پلاک ۲۵ میزبان علاقه‌مندان خواهد بود.

6 (4)