در مرکز شهر تاریخی پراگ مجموعه فرهنگی و معماری وجود دارد که سابقه آن به قرون وسطی بازمی‌گردد؛ چشم‌اندازهای زیبایی که شامل کاخ‌ها، برج‌ها و خانه‌های شهری تاریخی می‌شود و ساختمان‌هایی با معماری گوتیک، باروک و فضاسازی‌های مدرن هم به چشم می‌خورند. یکی از سخت‌ترین کارها در پراگ، تصمیم‌گیری برای انتخاب اولین مقصد بازدید است. به شما پیشنهاد می‌کنیم از کاخ پراگ، پل چارلز و کلیسای سنت‌ویتوس شروع کنید.

مرکز تاریخی پراگ یکی از پیشروان عرصه زندگی شهری خلاق در اروپا و جهان است. معماری و ساخت و ساز در این شهر در طول تاریخ نشان داده که چقدر به ذهنیت شهروندان و اعتقادات آنها اهمیت داده می‌شود. اگر سیر تغییرات در این شهر را بررسی کنیم، می‌بینیم پراگ میزبان اوج بلوغ معماری گوتیک در قرون ۱۴ و ۱۵ میلادی بوده و همچنین در نیمه اول قرن ۱۸ میلادی معماری باروک به زیبایی در این کشور رواج داشته است. در اوایل سال‌های ۱۹۰۰ میلادی نیز تحت‌تاثیر پیشرفت اروپا، معماری مدرن وارد این کشور شده و تا به امروز نیز این سیر ادامه دارد. پراگ جزو شهرهایی است که به‌طور کامل در لیست یونسکو قرار دارد؛ حتی اگر این طور نبود، مراکزی در این شهر وجود دارند که به تنهایی شانس قرار گرفتن در لیست یونسکو را داشتند.  این شهر که سابقه طولانی در تاریخ دارد به سه بخش شهر قدیمی، شهر کوچک و شهر جدید تقسیم می‌شود. در شهر قدیمی می‌توان آثار باستانی و تاریخی چک را مشاهده کرد. شهر کوچک جایی‌ است که بانک‌ها و مراکز خرید در آن واقع شده‌اند و در شهر جدید نیز می‌توان ساختمان‌هایی با معماری کم‌نظیر پیدا کرد. هرکدام از این بخش‌ها نشان‌دهنده این هستند که از پراگ می‌توان به‌عنوان یکی از اسطوره‌های معماری در تاریخ یاد کرد.  از مناطق دیدنی پراگ می‌توان به کلیسای سنت‌ویتوس اشاره کرد. این کلیسا یکی از نمونه‌های موفق و باشکوه معماری گوتیک است. همچنین می‌توان از آن به عنوان خیره‌کننده‌ترین ساختمان شهر یاد کرد. این کلیسا امروزه محل زندگی اسقف اعظم پراگ است. پل چارلز جاذبه دیگری در پراگ محسوب می‌شود. این پل که از روی رودخانه ولاوتا عبور می‌کند در قرن ۱۵ میلادی ساخته شده و نه‌تنها برای گردشگران جذابیت دارد بلکه به‌عنوان مسیر واصل بین قلعه پراگ و شهر قدیمی از آن استفاده می‌شود.  قلعه پراگ نیز تقریبا معروف‌ترین و محبوب‌ترین جاذبه گردشگری در مرکز تاریخی پراگ است. این قلعه تلفیقی از معماری باروک و منریسم است و ساخت آن در سال ۱۹۲۹ به پایان رسیده است.