در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی، ایتالیا و بلژیک، مقادیر کلانی از بدهی عمومی انباشته داشتند. در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی، در ابتدای دهه ۹۰ میلادی بدهی عمومی در بلژیک به قله ۱۴۰ درصدی GDP و در ایتالیا به ۱۳۰ درصدی GDP رسید. پیش از آغاز اتحادیه اروپا به شمایل نوین، هر دو کشور تلاش‌های مالی عمده‌ای برای احراز صلاحیت جهت عضویت در اتحادیه اروپا(به شکل جدید و با نرخ واحد یورو) متحمل شدند. هنگامی که یورو در سال ۱۹۹۹ راه‌اندازی شد، بدهی عمومی هر دو کشور افول کرد و به سطح ۱۱۰ درصدی تولید ناخالص رسید. در آن زمان ایتالیا و بلژیک، تولید ناخالص داخلی سرانه مشابهی نیز داشتند.

اما امروز موقعیت بسیار متفاوت است. سطح بدهی عمومی در ایتالیا ۱۳۰ درصد تولید ناخالص داخلی است که در مقابل سطح ۱۰۰ درصدی بلژیک، رقم بالایی محسوب می‌شود. بدتر اینکه تولید ناخالص داخلی سرانه برای ایتالیایی‌ها ۲۰ درصد ضعیف‌تر از بلژیک است. جای تعجب ندارد که اکنون تعداد زیادی از ایتالیایی‌ها از وضع خود ناراضی هستند.  بررسی‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌های مالی در ایتالیا، پس از دوره کوتاه پیش از راه‌اندازی یورو، افول کرد. در حالی که بلژیک به کاهش سطح بدهی‌های خود به‌طور متعهدانه ادامه داد. ایتالیا همچنین برای بهبود در عملکرد رشد، اقدامات جزئی را انجام داد که به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای پشت سر بلژیک و دیگر کشورهای حوزه یورو قرار می‌گیرد. هنگامی که بحران در دو کشور رخ داد، ایتالیا نسبت به بلژیک، آسیب پذیری بیشتری نسبت به احساسات بازار داشت، به ویژه هنگامی که بحران بدهی حاکم از یونان به سایر کشورهای منطقه یورو گسترش یافت. ایتالیا به تهاجم بازارها با اقدامات ریاضت اقتصادی پاسخ داد که اوضاع را بدتر کرد، رشد تولید ناخالص داخلی به سطح منفی رسید و نسبت بدهی به GDP، بزرگ‌تر شد.

15 (3)