مریم خباز- تالار کوچک و خوش‌نقشه «امام» بیمارستان امام‌خمینی تهران صبح دیروز یکی از شلوغ‌ترین روزهای خود را تجربه ‌کرد. از نخستین دقایق ساعات اداری روز گذشته جمعی از نمایندگان جامعه پرستاری کشور به نیابت از سایر هم‌صنفی‌هایشان به تالار امام آماده بودند تا در روزی که پرستاران در سراسر جهان، بزرگ داشته‌‌ می‌شوند در کنار مسوولان بلندپایه وزارت بهداشت شاهد قدردانی از خود باشند. پذیرایی مختصر اما همراه با احترام بخش خدمات تالار آغازگر این جشن بود، اما همچون دیگر مراسم ایرانی، این شروع خوب با تاخیری تلخ همراه شد. وعده روابط‌عمومی برای شروع مراسم ساعت ۹ بود، اما ۴۵ دقیقه انتظار خیلی‌ها را این پا و آن پا ‌کرد. البته بخش تدارکات مراسم کوله‌باری پر از انواع قطعات موسیقی همراه داشت تا لحظات انتظار راحتر تحمل شود. ساعت پنج‌دقیقه به ۱۰ بود که وزیر با چند تن از معاونانش وارد سالن شد و در ردیف اول صندلی‌ها قرار گرفت. وقتی او آمد مدیر دفتر امور پرستاری وزارت بهداشت خود را برای ارائه گزارش مفصلش آماده می‌کرد. اعظم دیوری دست پر آمده بود و با نشان دادن اسلایدهای از پیش طراحی شده به کلامش چاشنی تنوع می‌زد، اما گزارش او آنقدر تخصصی بود که کسی جز خود پرستاران از محتوای آن سردر نمی‌آورد. ولی هرچه بود آمارها و ارقامی که دیوری بیان می‌کرد از اوضاع آرامی حکایت داشت که این روزها جامعه پرستاری آن را تجربه می‌کند. دیوری، اما نسبتا به موقع صحبت‌هایش را تمام کرد تا جایش را به میرزابیگی، رییس سازمان نظام پرستاری بدهد. پیش از آنکه میرزابیگی پشت تریبون قرار بگیرد بخش تدارکات مراسم باز هم کوله‌بار موسیقایی‌اش را باز کرد تا حضار بار دیگر با انرژی مثبت آهنگ، برای لحظاتی، سبکی را تجربه کنند. این انرژی مثبت که گویی وزیر بهداشت را که تا پیش از این مرتب با معاونانش مشغول صحبت بود را نیز به وجد آورد تا جایی که او را به دست زدن‌هایی آرام به نشانه تشویق واداشت. میرزابیگی وقتی روی سن آمد آغاز کلامش نشان داد که او مدیری منسوب به دولت نهم است و آمده تا با عدد و رقم نشان دهد که دولت عدالت‌محور هر چه انجام داده به نفع جامعه پرستاری تمام شده است. او برای اینکه به مقصودش برسد خیلی صریح اعلام کرد که قصد دارد وضعیت پرستاران را با سه سال قبل مقایسه کند. میرزابیگی البته این کار را خیلی خوب به انجام رساند و با آماری که بیان می‌کرد نشان داد که ظاهرا امروز انقلابی رخ داده که پرستاران را از حالت انفعال و بیمارستان‌ها را از دست بازه‌های اقتصادی نجات داده است. گزارش او البته کمی مفصل‌تر از سخنران قبلی بود، اما اطاله کلام او بار دیگر پایانی شورانگیز پیدا کرد آنجا که غلامرضا صنعتگر، خواننده جوان کشورمان گزیده‌ای از آلبوم‌هایش را اجرا کرد. این بار پایان ترانه‌ها آغازگر سخنان وزیر بهداشت بود. او آرام‌آرام و دست در جیب پشت میکروفون قرار گرفت تا به زبانی دیگر روز پرستار را قدر نهد. البته لحن کلام باقر لنکرانی به وضوح انتسابش به خانواده‌ای روحانی و علاقه‌اش به ادبیات رییس‌جمهوری را نشان می‌داد آنجا که او همچون احمدی‌نژاد از عدالت سخن به میان آورد. وزیر البته اعلام کرد که قصد ندارد از مقام والای حضرت زینب سخن بگوید چرا که مصائبی که بر او رفته فراتر از دانش و معلوماتش است. اما او هر چند با این نیت سخنانش را آغاز کرد ولی در ادامه نشان داد که می‌خواهد پرستاران با تاسی به آن حضرت یاد بگیرند در جایی که همه جایش بوی یاس و ناامیدی می‌دهد نیز می‌توان اثرگذار بود. لنکرانی البته خیلی با احتیاط سخن می‌گفت و برخلاف میرزا بیگی که دولت جدید را به صراحت با دولت‌های قبل مقایسه می‌کرد این مقایسه را در چند لایه از احتیاط پیچید تا هم دولت نهم را موفق‌تر از دولت‌های دیگر معرفی کند و هم از تلاش‌های دولت‌های قبل قدردانی. وزیر بهداشت در عین حال سخنانش را با ذکر دغدغه‌هایی که امروز گریبان جامعه سلامت کشور را گرفته، پیش برد و در شرایطی که سعی داشت با آوردن شاهد مثال‌هایی از کشورهای غربی، وضعیت ایران را زیاد نامناسب معرفی نکند. از دغدغه تامین منابع مالی در کشور یاد کرد. لنکرانی به همین منظور به وضعیتی اشاره کرد که در آن از یک طرف مفهوم سلامت به واژه‌ای نامحدود بدل شده و از سوی دیگر تبدیل بیماری‌های این عصر به بیماری‌های مزمن، وجود مراقبت‌های پیچیده و متداوم را ضروری کرده است. وزیر بهداشت اما حرف اول را آخر زد و اینکه چالش‌های پیش روی جامعه سلامت بالاتر از حدی است که در قالب این حرف‌ها بگنجد. ولی حرف او هر چه بود خیلی شفاف حکایت از نوع تفکرات او و دولت متبوعش داشت همانجایی که لنکرانی برای چندمین بار از عدالت گفت: «همه جوامع و حکومت‌ها که مثل حکومت دینی ما ریشه در دین دارند متعهدند تا در مقوله سلامت، نگاه عدالت را حاکم کنند.»‌ او سعی داشت با این تعابیر به جامعه پرستاران و البته اصحاب رسانه گوشزد کند که سلامت امروز کشور تعقل و بصیرت بیشتری نسبت به گذشته را طلب می‌کند؛ همان جامعه‌ای که در باورهای لنکرانی مفهومی جز «حفظ جمیل بودن حیات طیبه» را ندارد. وزیر بهداشت اما جملاتی توصیه‌وار که بوی استمداد از پرستاران را می‌داد را نیز ادا کرد: «امروز روند گذشته ارائه خدمات کفاف شرایط کنونی را نمی‌دهد. پس نگاه به جامعه و انسان محور شدن نظام سلامت ایجاب می‌کند تا عرصه‌‌های جدیدی در این حوزه فعال شود که این کار اگر چه بزرگ است ولی همت همه مسوولان و مایوس نبودن از ادامه کار را می‌طلبد».