از نظر سیاسی نیز برای برخی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین بازیگران اتحادیه اروپا یک سال سخت و جدی بود. بریتانیا کل سال را درگیر مشکلات و مسائل خروج خود از اتحادیه اروپا بود. در روز‌های انتهایی سال، انتخابات با اکثریت آرا برای بوریس جانسون به اتمام رسید که می‌تواند به بحث درخصوص برگزیت پایان دهد. فرانسه بیشتر سال را صرف گذراندن راه‌هایی برای مقابله با تهدیدات و اعتراضات خشونت‌آمیز توسط جلیقه‌زرد‌ها کرد و سال را با موجی از اعتصابات گسترده آغاز کرد. نتیجه آن شد که امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور این کشور، به‌رغم میل باطنی خود اصلاحات محدودی انجام دهد تا اعتراضات پایان یابد. در اسپانیا بن‌بست سیاسی، بر سر سیاست اقتصادی و چگونگی مدیریت جدایی‌طلبان کاتالونیا، منجر به درخواست برای برگزاری چندین همه‌پرسی شد اما هیچ‌یک نتوانستند یک دولت پایدار بنا کنند. در ایتالیا نیز اتحاد‌ها و شکاف‌هایی که بین احزاب این کشور به‌وجود آمد بسیار حائز اهمیت بود. باید دید سرنوشت حزب مهمی چون لِگانورد چه تاثیری بر آینده سیاسی ایتالیا می‌گذارد.فراتر از اتحادیه اروپا نیز وضعیت اقتصادی و سیاسی پیچیده بود. دو استبداد قدرتمند در پهنه اتحادیه اروپا یعنی روسیه و ترکیه، هر دو به دلیل ضعف اقتصادی و افزایش عدم محبوبیت رهبران آنها، یعنی ولادیمیر پوتین و رجب طیب اردوغان، باعث تنش در منطقه شدند. هر دوی آنها با توجه به اعتراضاتی که درون کشورشان انجام می‌شود دست به سرکوب می‌زنند و پیش‌بینی می‌شود سرکوب معترضین در آینده بیشتر شود.

اما هنوز می‌توان درخصوص بسیاری از موارد خوشحال بود و نسبت به آینده اروپا امیدوار ماند. بسیاری از ظهور پوپولیست‌ها در اروپا می‌ترسیدند. سالوینی در ایتالیا، تلاش کرده بود اتحاد پان‌اروپایی از ملی‌گراها بسازد. روی کار آمدن ویکتور اوربان در مجارستان و برگزاری همایش ملی مارین لوپن در فرانسه از جمله مصادیق ظهور پوپولیست‌ها در اروپاست. اما با انتخاب‌هایی که مردم داشتند، احزاب پوپولیست نتوانستند نتیجه خوبی بگیرند و در رقابت با رقبای خود شکست خوردند.  اخبار مربوط به اروپا و ناتو نیز تا حدی دلگرم‌کننده است. اروپایی‌ها به تدریج پذیرفته‌اند که باید بار بیشتری را بر دوش خود بکشند. البته این امر ناشی از تهدیدهای دونالد ترامپ نیست و باید علت آن را در سخنان مهم آقای ماکرون دانست که در مصاحبه‌ای عنوان کرد ناتو دچار مرگ مغزی شده است. اتحادیه اروپا همچنین سال را با برنامه جسورانه برای مبارزه با تغییرات آب و هوا پایان داد. برای دستیابی به هدف خود در سال ۲۰۲۰، اتحادیه اروپا قصد دارد میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا سال ۲۰۳۰ میلادی به دست‌کم ۵۰ درصد در مقایسه با سال ۱۹۹۰ میلادی کاهش دهد. این رقم بیش از آن چیزی است که پیش از این درنظر گرفته شده بود؛ یعنی ۴۰ درصد. برخی از ۲۸ کشور عضو اتحادیه اروپا که عمدتا کشورهای شرق این اتحادیه هستند، خواستار دریافت کمک‌های مالی برای تغییر عملکرد صنایع خود و فاصله گرفتن از سوخت‌های فسیلی شده‌اند. آنها همچنین درصدد آموزش نیروی کار خود برای استفاده از آنها در صنایع پاک و پیشرفته‌تر هستند.

 

این مطلب برایم مفید است
6 نفر این پست را پسندیده اند