با این روند روزی فرا خواهد رسید که مردم متوجه نخواهند شد که حشره روی دیوار واقعی است یا یک روبات. حجم پردازش‌های کامپیوتری که یک روبات برای حس وزش باد با استفاده از میله‌های فلزی کوچک که روی بال‌های آنها به کار گذاشته می‌شود و مسیریابی هنگام فرود روی یک گل نیاز دارد، به قدری است که باید یک کامپیوتر دسکتاپ را پشت خود حمل کند، حال سیلویا فراری استاد مکانیک و مهندس هوافضا و رئیس آزمایشگاه سیستم‌های کنترل هوشمند می‌گوید: تراشه‌های رایانه‌ای نورومورفیک در حال ظهور هستند تا بار این حشرات کاهش پیدا کند. برخلاف تراشه‌های سنتی که ترکیبی از صفرها و یک‌ها را به‌عنوان کد دوتایی پردازش می‌کنند، تراشه‌های نورومورفیک همانند نورون‌های عصبی جریان الکتریکی در ترکیبات پیچیده را پردازش می‌کنند.

آزمایشگاه سیلویا فراری در حال توسعه کلاس جدیدی از الگوریتم‌های کنترلگر و حسگر «موقعیت محور» است که فعالیت عصبی را تقلید می‌کنند و می‌توانند روی تراشه‌های نورومورفیک اجرا شوند. به دلیل اینکه این تراشه‌ها به نیروی کمتری نسبت به پردازنده‌های سنتی نیاز دارند، این امر به مهندسان اجازه می‌دهد محاسبات بیشتری را انجام دهند. آزمایشگاه فراری با آزمایشگاه میکروروبوتیک هاروارد که یک روبات کوچک ۸۰ میلی گرمی مجهز به سنسور بصری و حرکتی طراحی کرده است، همکاری می‌کند. در حالی که این روبات هم‌اکنون با نیروی برق کار می‌کند محققان هاروارد در پی حذف این وابستگی با یک منبع نیروی جدید هستند. الگوریتم کورنل به ساخت روبات‌های کوچک، کم وزن و مستقل‌ و سازگارتر با محیط‌های پیچیده کمک خواهد کرد.