هر چند کورمن در ۱۹۹۷ خود را بازنشسته کرد اما همچنان درگیر امور کمپانی خود ماند. او در سال‌های پایانی عمر خود در حال برنامه‌ریزی برای آینده کمپانی متبوعش در دوران پس از مرگ خود بود و هر چند پیشنهادهای خرید بسیاری را دریافت می‌داشت اما همه آنها را به دلیل وفاداری به کارکنان خود رد می‌کرد. شرکت او در حال حاضر همچنان انواع سرویس‌دهی‌ها را برای خطوط آهن انجام می‌دهد.

در سال ۲۰۱۱، مدیرعامل شرکت خط آهن BNSF، مت رُز در مورد او گفت: «کورمن را باید نوعی آتش‌نشان میدان‌های نفتی نامید. او رد آدیر [متخصص آمریکایی در حوزه فرونشاندن آتش‌سوزی‌های چاه‌های نفتی] صنعت راه‌آهن است.

کورمن سه بار ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. او ۱۱ سال پایانی عمر خود را با تامی تیلور، از مدیران اجرایی شرکت متبوع خود به سر برد. کورمن همچنین از حامیان برجسته ورزش در دانشگاه کنتاکی بود و در سال‌های پایان عمر خود دوست نزدیک سرمربی تیم ملی بسکتبال بریتانیا، جان کالیپاری شد؛ تا جایی که کالیپاری او را برادر خود می‌دانست. کورمن سرانجام در ۲۳ آگوست ۲۰۱۳ در خانه شخصی خود در نیکولاس ویل در پی ابتلا به سرطان درگذشت.

 

این مطلب برایم مفید است
4 نفر این پست را پسندیده اند