بنابر گزارش‌های موجود، سلیم اول در ١٥١٦ در راس سپاه عثمانی برای جنگ دوباره با شاه اسماعیل از استانبول حرکت کرد اما در میانه راه و پس از اینکه دشمنی قانصوه غوری فرمانروای ممالیک مصر، با عثمانی‌ها و هم پیمانی وی با شاه اسماعیل آشکار شد، مقصد سپاه را از ایران به سمت شامات تغییر داد با توجه به اینکه در سال ١٤٩٠ شیخ‌الاسلام ملاعرب، فتوایی مبنی بر حرمت جنگ با ممالیک مسلمان، صادر کرده و زمینه مصالحه میان دو طرف را فراهم کرده بود، جنگ با ممالیک نیازمند فتوای جدیدی از سوی شیخ‌الاسلام بود. به گزارش جلال‌زاده مصطفی چلبی در سلیم‌نامه، از آنجا که سلاطین ممالیک مسلمان بودند و برای جنگ با آنها اذن و فتوای شرعی لازم بود، سیلم اول از سگوت در نزدیکی اَلْبِستان (واقع در شرق قیصریه)، فرستاده‌ای را به استانبول فرستاد و از «مفتی‌المسلمین» یعنی شیخ‌الاسلام عثمانی علی جمالی افندی درباره جایز بودن محاربه با ممالیک با توجه به هم پیمانی با شاه اسماعیل استفتاء کرد. شیخ‌الاسلام نیز در جواب، فتوایی به این صورت صادر کرد که «در صورت مسفور [بیان شده] آنها قاطع الطریق بوده، بنابراین حمله به آنها شرعی است. قتال و محاربه با آنها جهاد و غزا است.»