در فاصله‌ سال‌های ۱۷۷۱ و ۱۷۷۵، علاوه بر رنج‌های ورتر جوان و گوتس فون برلیشینگن، آثار دیگری منتشر کرد که اثر نفوذ پینداروس و شکسپیر در آنها پیدا بود. در ۱۷۷۵، امیر وایمار، کارل آوگوست، گوته را به وایمار دعوت کرد و گوته در نوامبر همان سال به وایمار رفت. امیر جوان که ۱۸ سال بیش نداشت از گوته خوشش آمد و او را نزد خود نگه داشت و عضو هیات وزرا کرد. در وایمار، گوته علاوه بر ادب به علم نیز پرداخت و در گیاه‌شناسی و تشریح و کانی‌شناسی مطالعاتی کرد. گوته که طبعا هنرمند و شاعر بود از مشاغل سیاسی و اداری زده شد و برای استراحت و تفرج در پاییز ۱۷۸۶ به ایتالیا رفت و حدود ۲ سال در آن‌جا اقامت کرد و به آثار ادبی نیمه‌تمام خود پرداخت.

در ۱۷۸۸ با کریستیان وولپیوس آشنا شد و با او ازدواج کرد، گرچه عقد رسمی در سال ۱۸۰۶ در کلیسا به عمل آمد. در ۱۷۹۲ با امیر وایمار در جنگ والمی، که به شکست سپاه پروس از سپاه جمهوری انقلابی فرانسه منتهی شد، شرکت کرد. گوته هنگام بازگشت از ایتالیا از کارهای سیاسی و اداری دست کشید و همّ خود را به ادب و هنر مصروف کرد. در ۱۷۹۴ با شیلر، شاعر بزرگ آلمانی، آشنا شد. گوته از ۱۷۹۰ قطعاتی از فاوست منتشر کرده بود، ولی در سال ۱۸۰۸ بود که قسمت اول این شاهکار جاودانی خود را منتشر کرد.  طی جنگ‌های ناپلئونی، گوته به کارهای ادبی و علمی خود مشغول بود و در ۱۸۰۸ در ارفورت و وایمار با ناپلئون ملاقات کرد. در ۱۸۱۹ کتاب معروف خود دیوان شرقی را تمام کرد؛ در این کتاب که از شاعر ایرانی، حافظ، الهام گرفته است افکار و عقاید خود را با طرز تخیل و بیان حافظ به قلم آورده است. از ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۱ با جد و کوشش تمام به اتمام قسمت دوم فاوست پرداخت و سرانجام آن را در ۱۸۳۱ تمام کرد.