او در سال ۱۹۷۷ به همراه جیمز مید به‌خاطر مطالعات و بررسی‌هایی که در زمینه نظریه بازرگانی بین‌المللی و تحرک‌های بین‌المللی سرمایه انجام داده بود، جایزه نوبل اقتصاد را به‌دست آورد. آثار اوهلین، که باعث اهدای جایزه نوبل به وی شدند، غالبا پیش از ورود وی به عالم سیاست نوشته شده بودند، اما بعد از آن نیز اوهلین به‌طور منظم برای روزنامه‌های سوئدی مقالات اقتصادی نوشت. وقتی او در سال ۱۹۳۷ در مقاله‌ای تحت عنوان «یادداشت‌هایی بر نظریه مکتب استکهلم در مورد پس‌انداز و سرمایه‌گذاری»  به هواداران انگلیسی کینز خاطرنشان کرد که آنها تنها افراد و به‌خصوص نخستین افراد در طرح این مطلب نیستند، با واکنش ناباورانه‌شان مواجه شد. با این حال موسسان مکتب استکهلم به‌طور کلی و خود اوهلین به‌طور اخص، به‌خاطر اهتمامی که در پیشبرد اقتصاد کلان جدید نشان داده‌اند مورد احترام قرار گرفته‌اند. اوهلین در طول سال‌های ۱۹۷۰-۱۹۳۸ عضو مجلس سوئد، از سال‌های ۱۹۶۷-۱۹۴۴ رئیس حزب آزادی‌خواه سوئد و در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم مدتی نیز وزیر تجارت سوئد بود.

منبع: محمود قنادان، جوایز نوبل اقتصاد، تهران: موسسه انتشارات دانشگاه تهران