این پیمان در ارتباط با تنگه‌های ترکیه (بسفر و داردانل) تدوین شده بود و به زیان روسیه یکی از امضاکنندگان آن و ناقض عهدنامه سال ۱۸۳۳ روسیه و عثمانی معروف به پیمان «خونکار اسکله سی» بود. طبق پیمان لندن، در زمانی که عثمانی در صلح به سر می‌برد، تنگه‌های یاد شده که میان دریاهای سیاه و اژه قرار دارند باید به روی کشتی‌های جنگی همه کشورها بسته باشند. این پیمان با تلاش هفت‌ساله وزیر خارجه وقت انگلستان که نمی‌خواست روسیه از امتیاز ویژه استفاده از این تنگه‌ها برخوردار باشد، به امضا رسید.