تاریخچه حق تکثیر با حقوق انحصاری و امتیازات چاپ کتاب آغاز شد، اساسنامه آن در سال ۱۷۰۹ که از ملکه بریتانیای کبیر نام خود را گرفته‌است، اولین اساسنامه حق تکثیر است. در ابتدا حق تکثیر تنها شامل تکثیر کتاب‌ها می‌شد که با گذر زمان محدودیت‌های دیگری از قبیل ترجمه و آثار اشتقاقی به آن اضافه شد. در ایران قانون حق‌تکثیر و قانون ثبت علائم تجاری در سال ۱۳۰۴ تصویب شد. در سال ۱۳۴۸ قانون حمایت حقوق مولفان و مصنفان و هنرمندان به‌عنوان بدنه اصلی حق تکثیر در ایران تصویب شد و در سال ۱۳۸۹ اصلاحاتی در آن صورت گرفت، اما در ایران قانون حق تکثیر هیچ‌گاه به درستی اجرا نشده است.