ستون فقرات و تکیه‌گاه اصلی فاشیسم طبقات متوسط و مخصوصا بیکاران و قشرهای پایین طبقات متوسط بودند. کارگران بیکار و ناماهر و عادی که در سازمان‌های اتحادیه‌های کارگران متشکل نشده بودند تدریجا و به نسبتی که قدرت فاشیست‌ها بیشتر می‌شد به آنها پیوستند، زیرا هیچ‌چیز به اندازه همبستگی موجب موفقیت نمی‌شود. ارتش رسمی ایتالیا هم با فاشیست‌ها بسیار دوستانه رفتار می‌کرد. موسولینی ژنرال‌های ارتش را به هواداری خود جلب کرده و آنها را در صف فاشیست‌ها وارد ساخته بود. در واقع برای موسولینی پیروزی بزرگی بود که این همه عناصر گوناگون و متضاد را در اطراف خود گرد می‌آورد و همه را با هم پیوسته نگاه می‌داشت به‌طوری‌که هر گروه تصور می‌کرد که فاشیسم مخصوصا به‌خاطر منافع همین گروه است.»