از اوایل دوران قاجار، شواهد کمی در مورد قالی‌بافی موجود است گویا در این دوران، خراسان در مقام مرکزی معتبر، باقی مانده بود. در برخی آثار آمده که در اواخر دهه۱۱۹۴/۱۷۸۰ ق، فرش‌هایی در خراسان بافته می‌شده که متن آنها زرباف بوده است. گزارش‌های کمپانی هند شرقی در ۱۷۹۰/۱۲۰۵ ق، حکایت از رونق دوباره فرش‌بافی در مشهد می‌دهند؛ فرش‌هایی که به‌خاطر تابناکی رنگ‌ها و برتری نقش موردتوجه اروپاییان بوده است. همچنین اولیویه در سفرنامه خو د که در سال ۱۷۹۶ م/ ۱۲۱۰ ق تالیف کرده، به قالی‌های خراسانی اشاره کرده است. چند سال بعد و در ۱۸۰۱/۲۱۵ق سر جان ملکم در گزارش سری، برای رئیس هیات‌مدیره کمپانی هند شرقی می‌نویسد که در اغلب شهرهای خراسان بزرگ، فرش‌بافته می‌شده است او همچنین در ۱۸۲۶/۱۲۴۲ق اطلاعات با ارزشی همراه با جزئیات در مورد بازرگانی فرش در مراکز سنتی همچون هرات و نواحی ترکمن‌نشین خراسان آورده است. احتمالا این قالی‌ها، در کارگاه‌های مشهد بافته شده‌اند؛ زیرا موسیو فریه در سفرنامه خود می‌نویسد که در این بلده، قالی‌های خوب و شال‌های شبیه به شال کشمیری نسج می‌شود.

منبع: حسین کندلو، «بازشناسی فرش مشهد در عصر قاجار»، مطالعات تاریخ فرهنگی، ۱۳۹۵