چون بسیاری از شاهان و بزرگان تاریخ ایران آمدند و رفتند که نماد قدرت، ظلم و ستم یا ساماندهی یک حرکت اجتماعی هستند یا نجات‌دهنده در مقابله با دشمن بوده‌اند؛ خیلی افراد این‌گونه هستند، مثلا شاه عباس به یک شکل، نادرشاه به شکل دیگر، شما نگاه کنید آل‌بویه خیلی ویژگی‌های مثبتی دارند؛ اما اینها کافی نیست، اینها تنها بخشی از خصوصیات محبوب‌سازی هستند. این اشخاص و حرکت‌های آنها به فرهنگ‌سازی و تمدن‌سازی نینجامیده است. اما کوروش و داریوش مشخصا نماد تمدن‌سازی و فرهنگ‌سازی هستند.

- به نقل از یک گفت‌وگو با دکتر تقی آزاد‌ارمکی، محقق و جامعه‌شناس