شماره روزنامه ۴۲۱۴
|

آرشیو اخبار : تازه های باشگاه اقتصاددانان

  • سال ۱۳۷۹ با تصویب ماده «۱» قانون تمرکز امور صنعت و معدن توسط مجلس شورای اسلامی، وزارت صنایع و معادن مکلف شد تا سند راهبرد و سیاست‌های توسعه صنعتی را تدوین کند.
  • علی‌اکبر صابری معاون پیشین وزارت صنایع و معادن
    پیش از شروع بحث، لازم می‌دانم که تعریفی کوتاه از استراتژی صنعتی بیان کنم تا روشن شود درباره چه مفهومی سخن می‌گوییم. منظور من از استراتژی صنعتی؛ هماهنگ کردن شمار زیادی از سیاست‌های اقتصادی است که برای دستیابی به رشد پایدار صنعت ضروری است، به دیگر بیان استراتژی صنعتی تصویری روشن از نحوه مداخله دولت‌ها در اقتصاد از طریق وضع قوانین و اتخاذ سیاست‌هایی است که کسب و کارها را برای دستیابی به اهداف کلان اقتصادی دولت تسریع می‌کند و کارهایشان را آسان‌تر و راهشان را هموارتر می‌سازد تا سرمایه، منابع انسانی و منابع طبیعی را به درستی و آسانی برای ایجاد ارزش اقتصادی به‌کار گیرند و در بازار رقابت جهانی نقش‌آفرینی کنند.
  • محسن خلیلی عضو هیات نمایندگان اتاق بازرگانی تهران
    در نوشتاری دیگر راجع به ضرورت تدوین «استراتژی توسعه صنعتی» و اینکه این خواست، خواستی اصیل و دیرینه به قدمت تاریخ مدرن صنعتی شدن میهن مان است، از نوشته مهندسی جوان در بیش از 80 سال قبل یاد کردم. نوشته ای از مهندس «علی زاهدی» که در سال 1310 در رساله ای به نام «لزوم پروگرام صنعتی» می‌نویسد:
  • نصرالله محمد حسین فلاح عضو هیات مدیره کنفدراسیون صنعت و انجمن مدیران صنایع
    قانون تمرکز امور صنعت و معدن و تشکیل وزارت صنایع و معادن در سال 1379 ماموریت و اختیار تدوین سند راهبردی توسعه صنعتی کشور را بر عهده وزارت صنایع و معادن واگذارد. دستاورد‌های مطالعاتی این سند در سال 1382 انتشار یافت، لیکن در باقی مانده عمر دولت هشتم گامی رسمی برای ایجاد زیرساخت‌های قانونی و تنظیم برنامه‌های اجرایی این مطالعه برداشته نشد. با نگاهی به نتایج مطالعه و به یادآوری فضای پرتنش کشور که هر چند روز یک بار دولت را با بحرانی روبه‌رو می‌کرد، می‌توان حدس زد که چرا پس از انتشار دستاوردهای مزبور گام‌های بعدی برداشته نشد. جهت‌گیری‌های لازم برای اجرایی کردن استراتژی مزبور در برگیرنده تعامل با دنیای خارج، تجدید نظر در جایگاه دولت و دادن نقش محوری به بخش خصوصی بود که فضای اقتصادی و سیاسی کشور پذیرشی برای آنها نداشت.
  • فرانسیس فوکویاما، فیلسوف و متخصص اقتصاد سیاسی معتقد است سرمایه اجتماعی پیش‌نیازی ضروری برای توسعه موفق است، اما برقراری نیرومند قانون و نهادهای زیربنایی سیاسی برای ساختن سرمایه اجتماعی ضروری هستند. وی معتقد است دموکراسی و رشد اقتصادی نیرومند، نیازمند سرمایه اجتماعی توانمند هستند. سرمایه اجتماعی برای اولین بار در سال‌های میانه دهه 1990 از سوی مقالات دانشگاهی و به‌خصوص در حوزه اقتصاد و جامعه‌شناسی و از سوی افرادی چون جیمز کلمن، پیربوردیو، رابرت پوتنام و فرانسیس فوکویاما مطرح شد.
  • عباس عبدی روزنامه‌نگار
    به نظر می‌رسد که کنشگران سیاسی در جامعه ایران همچون اسب عصاری دور آسیاب می‌گردند با این خیال که افق منتهی به هدفی را طی می‌کنند. ولی آسیابان با قرار دادن چشم‌بندی روی صورت آنان، مانع از افزایش شعاع دید اسب می‌شود، بنابراین فقط گمان می‌کند که رو به جلو حرکت می‌کند. در حالی که دور خود می‌گردد. زلزله کرمانشاه فرصتی دوباره بود که این اسب عصاری پیرامون آسیاب به حرکت درآید به این امید که در حال طی طریق به مقصود تعیین‌شده است.
  • بهروز گرانپایه روزنامه‌نگار
    در جریان زلزله آبان ماه در سرپل ذهاب با پدیده تازه‌ای در فضای اجتماعی و رسانه‌ای کشور روبه‌رو بودیم. این پدیده حضور مستقل، گسترده و موثر افراد معروف و چهره‌های مشهور در جامعه همراه با حرکت خودجوش و تلاش پراکنده و عمومی مردم برای گردآوری و رساندن کمک‌های مردمی به زلزله‌زدگان بود. اعلام شماره حساب‌های بانکی توسط چهره‌های دانشگاهی، ورزشی، هنری -مبالغی که تعجب همگان را برانگیخت- و اقدام انفرادی و بدون هماهنگی با سازمان‌های مسوول برای امداد و راه افتادن با خودروهای شخصی به سمت مناطق زلزله‌زده که به ترافیک، راهبندان، آشفتگی و بی‌نظمی منجر شد، مسوولان را با وضعیتی جدید مواجه ساخت.
  • امیرحسین خالقی دکترای سیاست‌گذاری عمومی دانشگاه تهران
    ماکیاولی بزرگ در اندرزی به شهریار می‌گفت که درباره دست اندازی به اموال مردم هوشیار باشد، زیرا آنها شاید قاتل پدرشان را ببخشند، ولی کسی که ارث پدرشان را خورده است نمی‌بخشند! مرد فرزانه نیک می‌دانست که برای رعایا هیچ چیز بدتر از این نیست که آنچه فکر می‌کنند متعلق به آنهاست از دستشان بیرون کشیده شود. اینجا و اکنون که ما هستیم، البته با چند قرن پیش یکی نیست، ولی همچنان می‌شود ادعا کرد که یکی از بزرگترین دغدغه‌های شهروندان امروزی نیز این است که پول آنها در جایی که صلاح نمی‌دانند مصرف شود. چنین دغدغه‌ای به ویژه در بحران‌های جدی نمودی تمام عیار پیدا می‌کند. اجازه بدهید به یک نمونه اخیر بپردازیم.
  • مخالفت‌های سرسختانه دونالد ترامپ با توافق هسته‌ای ایران، به قبل از پیروزی او در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بازمی‌گردد. او در دوران تبلیغات انتخاباتی، بارها این توافق را بدترین توافق تاریخ آمریکا توصیف کرد و وعده داد در صورت پیروز شدن در انتخابات، تغییراتی در این توافق ایجاد کند.
  • مهسا روحی بوستون گلوب
    پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، از تایید پایبندی ایران به توافق اقدام مشترک اجتناب کرد، کارشناسان سیاسی بر نتایج این اقدام آمریکا تمرکز کردند. برخی از این کارشناسان معتقدند توافق اقدام‌مشترک به پایان خود نزدیک شده است. در واقع اگر دولت آمریکا اقداماتی انجام دهد که سبب انزوای این کشور شود، دیگر طرف‌های امضا‌کننده توافق به احتمال زیاد تصمیم خواهند گرفت با تلاش بیشتر جای خالی آمریکا را پر کرده و همزمان با کنترل خسارت‌های احتمالی، شرایط توافق را حفظ کنند.نکته مثبت این است که ایران و طرف‌های توافق اقدام مشترک، با پایبندی به آن می‌توانند به همکاری‌های خود ادامه دهند و برنامه را هرچند به کندی، پیش برند. حتی احتمال افزایش سطح همکاری‌ها در آینده وجود دارد. در حالی‌که کنگره به روز سه‌شنبه، دوازدهم ماه جاری…