رسول رازقندی - خبرگزاری آسوشیتدپرس ۱۱ مرداد در خبری به نقل از وزیر انرژی آمریکا اعلام کرد این کشور قصد دارد با اختصاص ۲۵۰میلیون دلار، دو مرکز تحقیقاتی تاسیس کند که هدف از تاسیس آنها، تحقیقات در زمینه یافتن راه‌هایی بهینه و اقتصادی برای تولید اتانول و دیگر سوخت‌های طبیعی عنوان شده است. وزیر انرژی آمریکا ضمن اعلام این مطلب گفت: تاسیس این مراکز تحقیقاتی، گام مهمی در جهت رسیدن به اهداف‌مان در راستای جایگزینی سوخت‌های طبیعی تجدیدپذیر به جای سوخت‌های فسیلی تا سال ۲۰۳۰ است. وی تاکید کرد: ماموریت این دو مرکز، شتاب بخشیدن به تحقیقات در زمینه یافتن راه‌های با صرفه تولید انبوه سوخت‌های زیستی و به کارگیری آنها به جای سوخت‌های فسیلی خواهد بود.

بنابر اعلام مقام‌های وزارت انرژی آمریکا، دو مرکز تحقیقاتی فوق‌الذکر از ابتدای سال مالی ۲۰۰۸ به مدت پنج سال هرساله مبلغ ۲۵میلیون دلار دریافت خواهند کرد تا پس از یک سال مهلت برای توسعه مرکز، به تحقیقات عملی بپردازند.

در ادامه این خبر چند نکته آمده که آگاهی از آن برای تصمیم‌سازان و مقام‌های اجرایی کشورمان بسیار جالب توجه است.

نکته اول: آمریکا با آن که خود کشوری نفتخیز بوده و به لحاظ سیاسی و نظامی بر کشورهای عمده تولیدکننده سوخت‌های فسیلی در جهان مسلط است تلاش دارد خود را از قید وابستگی به سوخت‌های فسیلی برهاند. این تلاش و سرمایه‌گذاری علمی و تحقیقاتی برای کشورهایی همچون ایران که یکی از کشورهای صاحب نفت و در عین حال مصرف‌کننده عمده فرآورده‌های نفتی به شمار می‌رود و اکنون با بحران‌هایی نظیر بحران واردات بنزین روبه‌رو است، یک نکته قابل توجه محسوب می‌شود.

نکته دوم: سازمان انرژی آمریکا بلافاصله دست به کار ساخت یا خرید یک مرکز اداری و تحقیقاتی شیک در یک نقطه خوش‌نشین شهری نشده، بلکه اعلام داشته بخش خصوصی، دانشگاه‌ها، مراکز آزمایشگاهی و سازمان‌های غیرانتفاعی می‌توانند برای کسب این بودجه رقابت کرده و پیشنهادهای خود را تا ۶ ماه آینده به دولت اعلام کنند، دولت نیز نتایج بررسی خود را تا ۶ ماه پس از آن اعلام خواهد کرد. بدین ترتیب از هم اکنون دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی خصوصی مهمی نظیر دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلینوی در راه پیشبرد اهداف دولت آمریکا پیشقدم شده‌اند.

نکته سوم: اختصاص رقمی به نظر اندک (۲۵۰میلیون دلار یا ۲۵۰میلیارد تومان ناقابل!) به چنین طرح تحقیقاتی مهمی که وزیر انرژی آمریکا آن را گامی مهم در راستای رهایی از وابستگی به سوخت‌های فسیلی و تولید اقتصادی‌تر سوخت‌های زیستی می‌خواند، نشان از مدیریتی حسابگر و اقتصادی و صاحب چشم‌انداز دارد. این مطلب بهتر است با بودجه‌بندی در کشور خودمان مقایسه شود که یک طرح تا سال‌ها پس از تعیین بودجه و زمان‌بندی اتمام آن، هنوز به پایان نرسیده و گاه تا ده برابر بودجه مصوب نخستین، بودجه دریافت داشته و هنوز چشم به دست مراجع دولتی دارد. باز می‌توان با بودجه‌هایی که برای کاهش مصرف سوخت یا تبدیل خودروهای بنزین‌سوز به گازسوز (یک سوخت فسیلی به یک سوخت فسیلی و تجدیدناپذیر آلوده‌کننده دیگر) در کشورمان صرف شده مقایسه کرد.

تا چه پند گیرند صاحبان خرد ...