ایران در همان ایام (دوره اول نخست‌وزیری شریف امامی) برای نخستین بار دارای بانک مرکزی شده و سیاست پولی کشور به آن محول شده بود. درآمد ایران از نفت در آن زمان به دلیل ارزان بودن بهای بین‌المللی نفت خام، کمی مصرف جهانی آن و اندک بودن میزان صدور به آمریکا که خود دارای نفت کافی بود و نیز پرداخت غرامت به انگلستان و همچنین نرخ هفت تومان در برابر یک دلار؛ مبلغ قابل ملاحظه‌ای نبود. نفت ایران در آن زمان در دست کنسرسیومی از کمپانی‌های نفتی غرب بود.